| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
- Pages:
- 1
- 2
| Dreuzelkunde Les 1; 3e, 4e, en 5e jaars les 1 | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 16 2010, 02:23 PM (1,553 Views) | |
| William Gautier | Nov 16 2010, 02:23 PM Post #1 |
![]() ![]()
|
William keek wat zenuwachtig om zich heen, deed hij hier wel goed aan? Les geven was één, maar een excursie organiseren en ook nog eens waken over de leerlingen was twee. Gelukkig waren het de oudere jaars, die konden wel op zichzelf letten. Daar ging hij tenminste van uit. Zijn ogen waren groot en keken naar de massieve deur. Nog even en ze zouden er door lopen op weg naar de rand van het terrein, misschien was het verstandig om al vast de deur open te maken. Met een klein sprongetje schrok William, het kasteel leek zijn gedachten te kunnen te lezen. Want uit het niets begonnen de deuren te bewegen en opende naar de zwoele nazomer lucht. Hier had William niet van gehoord, wel van de trappen, maar de deuren had hij nog nooit zelf zien bewegen. Een vies geel glimlachje verscheen uit een donker hoekje “Daar schrok u van hè professor?” zei Vilder gluiperig. William had het als kind al niet op de man gehad, maar nu ook niet, de man moest echt eens naar de tandarts. Als een automatisme gleed zijn tong over z’n tanden. “Dank je, maar de kinderen komen zo, dus misschien…” zei William aarzelend. Vilder luisterde immers naar niemand, nu ook leek de man niet te begrijpen dat William hem weg wilde hebben. Even wees hij met zijn vinger naar zijn eigen tanden en trok een vies gezicht. De glimlach van Vilder verdween en een grijns verscheen op Williams gezicht. Dat had hij maar mooi even voor elkaar gekregen. Tevreden keek hij naar de dreuzelobservatie pakketten die hij zelf had samen gesteld. Een notitieblok, een verrekijker en een vulpen. Allemaal dreuzelspullen, vulpennen waren zo geniaal en zoveel handiger dan veren. En de verrekijker, je kon er dingen uit de verte mee dichterbij halen, ZONDER magie! En de aan elkaar gelijmde blaadjes papier waren zo handig. Klein en veel, zonder dat gerommel met perkament. Nee dreuzels waren echt gewoon ge-ni-aal! Met een tevreden glimlach en met wat meer rust in zich stond hij nu te wachten op zijn eerste leerlingen. Een briefje op de deur van zijn lokaal zou ze vertellen dat ze hier naar toe moesten komen. Oh wat had hij er zin in, de eerste les van het jaar! De eerste les van zijn leven, die gaf dan! OOC: Als jullie arriveren bij les mag je je melden en voorstellen bij mij, daarna mag je een dreuzelobservatiekit pakken en wachten op de rest. Ik wacht geen half jaar tot iedereen arriveert! |
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 20 2010, 12:51 AM Post #2 |
![]()
|
Selene was al even wakker, ze sliep de laatste tijd niet zo heel goed. Het meisje had een rondje gerent, net zoals voorgaande schooljaren, maar het was niet zo leuk geweest als toen. Ze had haar gedachten er niet bij kunnen houden en hoopte dat dit tijdens de lessen wel lukte. Snel was ze onder de douche gesprongen, had haar lange haar opgestoken, haar gewaad aangetrokken en haar tas gepakt. Zo nu was ze klaar om naar de les te gaan. Ze keek op het rooster en zag dat ze Dreuzelkunde had. Even dacht ze eraan om de les te skippen, alsof zij iets te maken wilde hebben met dreuzels? Zij een puurbloed tovenaar. Helaas was ze verplicht en de KO badge, die op haar shirt gespeld zat, vertelde haar dat ze het goede voorbeeld moest geven. Ze was de kerker trappen op gelopen en naar de hal gelopen. Daar zag ze de nieuwe professor staan en ze zag ook dat ze de eerste was. Inwendig vloekte ze, ze kwam liever te laat dan als eerste. Nu leek ze zo'n studiebol en dat was ze absoluut niet. Ze liep naar de man toe en stelde zichzelf voor; 'Goedemorgen professor. Selene Raven is de naam.' Meer zei ze niet, als hij meer over haar wilde weten moest hij het maar vragen. Haar blik viel op de pakketjes die iets verderop stonden. Ze liep er naar toe en pakte er een, ervan uit gaande dat ze dit moest gebruiken tijdens de les. Ze opende het pakketje en zag allemaal vreemde objecten. Ze pakte de vulpen en fronste haar wenkbrauwen. Wat mag dit dan wel niet zijn? Flitste het door haar hoofd en ze legde het snel terug. Ze besloot de rest er zelfs in te laten zitten. Het zou ongetwijfeld uitgelegd worden. Ze keek op en nam de professor even onder de loep. Hij was lang, breed geschouderd en had blond haar. Niet het type om dreuzelkunde van te verwachten. Wat zou hem zo fascineren aan die dreuzels? Vroeg het meisje zich af, maar ze zei het niet hard op. William: +3 Omdat je zo ontzettend gemotiveerd bent voor me les. En waarom stel je de vraag niet hard op? Bang? Edited by William Gautier, Nov 23 2010, 11:07 PM.
|
![]() |
|
| Jessica Forenst | Nov 20 2010, 09:50 AM Post #3 |
![]()
|
Jessica was net wakker geworden en rekte zich even lekker uit. Ze had goed geslapen vanacht en keek even op haar rooster wat voor les ze had. Dreuzelkunde, waarom gaven ze les over dreuzelkunde terwijl ze zelf tussen de dreuzels is opgegroeid. Oke op school zat ze dan wel niet tussen de dreuzels maar toen ze klein was wel. Ze was benieuwd wat de leraar dit keer voor spullen mee had gebracht. Ze ging onder de douche en trok daarna haar kleren aan en pakte haar spullen. Niet dat ze echt veel spullen nodig had maar je wist maar nooit wat je nog tegenkwam onderweg. Ze borstelde nog even haar haren en liet het maar los hangen. Stel dat er al wat leerlingen waren dus Jessica ging haastig de leerlingenkamer uit. De zwadderaars kwam ze vast niet in de les tegen, die hadden het niet zo op dreuzels. Die geruchten had ze ergens gehoord, maar of dat ook waar was? Ze liep naar beneden de trappen af en gelukkig had ze even geen last van de trappen gehad die steeds bewogen. Beneden aangekomen liep ze naar de hal en zag de leraar staan. En tot haar verbazing zag ze Selene ook staan. Dit had ze even niet verwacht en liep naar de leraar toe. "Goedemorgen professor. Ik ben Jessica Forenst" zei jessica die Selene totaal negeerde. Ze zag verderop pakketjes liggen en liep erheen. Ze pakte een pakketje en deed hem open. Ze zag wat spulletjes erin die haar bekend voorkwamen. Ze zag een verrekijker een notitieblok en een vulpen. Jessica kreeg een vermoeden dat ze iets moesten zoeken of dat ze wezens moesten gaan observeren. Ze wist het niet precies maar ze kreeg een vermoeden dat het in die richting kwam. Ze pakte de notitieblok en de pen en krabbelde even op het blaadje om te kijken of de pen het deed. Gelukkig deed de pen het goed en wachtte tot de rest was gearriveerd. William: +2 voor je aanwezigheid en je keurig aanmelding. Een voorbeeld voor andere leerlingen. Edited by William Gautier, Nov 23 2010, 11:07 PM.
|
![]() |
|
| Aily Moon | Nov 20 2010, 05:54 PM Post #4 |
![]() ![]()
|
Selene, had je niet wat stiller kunnen zijn... Aily had graag nog even verder willen slapen, maar het mocht niet baten. Selene had besloten vandaag wat vroeger te beginnen met rondlopen en zo Aily uit haar slaap te halen. Ze zuchte, beseffend dat ze toch niet meer zou kunnen slapen en beter vroeg naar ontbijt zou gaan. Sinds haar poging tot multitasken zo was mislukt had Aily het ook niet meer geprobbeerd, dus nu ook niet. Het temmen van haar haren, vinden van boeken, sokken, schoenen, alles ging achter elkaar. Als eerste stond er dreuzelkunde op het programma. Wat de meeste mensen niet van Aily wisten was dat ze behoorlijk geïntereseerd was in dreuzelkunde. Waarom? Omdat je toch moest weten dan waar je precies beter dan was. Een gezond ontbijt en flink wat tijd later bevond Aily zich op weg naar dreuzelkunde. Hoe vrolijk ze was liet ze niet merken, wat zouden de andere zwadderaars wel niet denken?! Helaas bleek, bij het lokaal gekomen, dat ze daar niet moest zijn en Aily ging in de gewenste richting door, haar goede humeur niet weg te slaan. Vanaf een afstandje herkende ze Jessica al, die een einde voor haar liep. En als ze goed keek dan kon ze ook Selene al herkennen op het veldje. Ze versnelde haar pas een beetje, maar hoe dichter ze bij het veldje kwam hoe meer die ook weer afnam. Haar Klassenoudste had het helemaal niet op dreuzelkunde, dat wist Aily. Misschien zou het haar wel punten kosten als ze te vrolijk aan kwam lopen. 'Goedemorgen professor, mijn naam is Aily Moon,' zei Aily, alvorens zich tegen haar vriendinnen te keren. ''morgen Jessica, Selene.' Ze zag dat beiden een pakje hadden gepakt en haalde er zelf ook een van de stapel. Erin zaten zeer vreemde voorwerpen. Een soort van heeeeeeel lange bril, of een dubbele telescoop, wat het ook was. Aily wist niet precies waar die voor diende, maar de volgende wel. Het was een pen, daar had ze al eens over gehoord bij Luciano. Het was net als een ganzenveer, alleen hoefde je deze niet alsmaar in de inkt te dopen. En verder was er nog een stapeltje flinterdun perkament, dat aan elkaar geplakt was. Wat was daar nu het nut van? William: +3 voor je keurige voorstelling, aanwezigheid. En geniale omschrijving van de voorwerpen. Edited by William Gautier, Nov 23 2010, 11:08 PM.
|
![]() |
|
| Hannah Felagund | Nov 21 2010, 03:57 PM Post #5 |
![]() ![]()
|
Vier jaar. Al vier jaar lang ging ze naar de les waar ze dingen leerde die ze al jaren wist. En waarom? Omdat het moest. Daarom zag ze dreuzelkunde ook niet echt als een les – ze kon er namelijk niet veel meer leren – maar meer als een soort van potentieel theekransje. Ze zou er waarschijnlijk meer gezelligheid hebben dat leerwerk, maar als er huiswerk was maakte ze het toch. En waarom? Omdat het moest. Alweer. Toch waren die punten alleen maar mooi meegenomen, en het was handig als Hannah zich weer verveelde en languit op haar bed ging liggen, denkend aan een hemel met oneindig veel gevulde koeken. Hm…. Nadat ze eindelijk klaar was met alles – douchen, aankleden, genoeg eten, nog even haar spullen opruimen, tas inpakken en voor de laatste keer kijken of alles goed zat en er niets beschamends te zien was – was ze eindelijk naar de plek gelopen waar ze moest zijn. Het was gelukkig minder trappen lopen dan normaal, dus ze kon in haar eigen, langzame tempo ernaartoe lopen. Eenmaal aangekomen zag ze dat ze niet de eerste leerling was, en liep ze op het kleine groepje af. "Goedemorgen allemaal! Professor, ik ben Hannah Felagund, vijfdejaars Huffelpuf." Zei ze vrolijk en pakte daarna een pakketje spullen die de rest ook had. Een verrekijker, een kladblok en een pen. Die het niet deed, hoe vaak ze het ook probeerde. Dat maakte niet uit, daar had ze een oplossing voor. Na enkele seconde verscheen er dan ook een gele, werkende pen uit haar tas en een H erop. Van wie zou die toch zijn? Ze vroeg zich eigenlijk af wat ze met de spullen gingen doen. Het was dreuzelkunde, dus misschien dat ze dingen gingen onderzoeken maar dan dreuzel-style? Op het gras liggen en met je verrekijker een mier vergroten en die overtekenen op het kladblok? Dat klonk wel erg onwaarschijnlijk. Misschien dat ze de verrekijker nieteens nodig hadden, maar was het gewoon een accessoire? Nee, dat kon ook niet. Dan zou het een slecht accessoire zijn. Als het dat al moest voorstellen, hadden ze wel een Indiana Jones hoed nodig, al wisten waarschijnlijk alleen de dreuzelkinderen en de halfbloedjes die net zoals haar op een dreuzelmanier waren opgevoed wie dat was… En toen had ze opeens iets om even over na te denken – jawel, dat deed Hannah echt en serieus. William: +3 Hoe durf je! Mijn pennen werken altijd haha. Als jij een Indiana Jones hoed wil, stel het dan maar voor! Edited by William Gautier, Nov 23 2010, 11:09 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Nov 23 2010, 11:05 PM Post #6 |
![]() ![]()
|
Met een opgetrokken wenkbrauw keek Bastiaan naar het pakketje in zijn handen. Wat moest hij hier in godsnaam mee. Een maffe stalen voorwerp met een punt eraan? Waar was in merlijnsnaam de inktpot, en hoe moest hij ermee schrijven? Dat ding was loodzwaar voor zijn fijn gebouwde vingers, moest hij zijn vingers breken en nooit meer piano spelen? Die man was gewoon een sadist, al helemaal als je flinterdun papier aan elkaar ging lijmen. Maar ach wat wilde je ook, die vent gaf dreuzelkunde. Enige rot opmerkingen wist hij nog wel voor zich te houden, maar het moest niet lang duren en dan kwamen ze eruit. Vooral als die vent echt z’n bek ging los trekken en er een zinnig woord uit wilde persen. Dreuzelkunde, wat had je eraan? Waarom zou Bastiaan ooit in aanraking willen komen met een dreuzel, de modderbloedjes hier op school waren al erg genoeg. Nee hoor, schrappen dat vak en afvoeren die vent. Met muilkorf en al rondom zijn mond, elk woord dat die sprak zou vergif zijn. Het laatste voorwerp dat erin zat was helemaal vreemd. Ronde plastic kokers met glazen erin. Hij keek er eens doorheen, misschien was het een speciale kijker om door kleding heen te zien ofzo. Dat zou nog is handig zijn namelijk. Opeens leek de leraar heel ver weg. Verschrikt deed hij het ding van zijn ogen. Hij keek nog eens, en nu was het gezicht van de man opeens heel dicht bij, het kuiltje in zijn kin werd op Bastiaan’s netvlies gebrand. Weer deed hij het ding van schrik van zijn ogen, maar nu om de reden dat de leraar er verdacht leuk uit zag. Dat kon er ook nog wel bij, een crush op de leraar, achja waarom ook niet. Bastiaan’s leven lag toch al overhoop met Kay en Brand. Mister imposible en Mister Mudblood, waarom dan ook geen leraar erbij. Hartelijk bedankt Merlijn, je maakt het deze puber wel erg makkelijk zeg. Zak. Edited by Bastiaan Raven, Nov 24 2010, 10:53 PM.
|
![]() |
|
| William Gautier | Nov 25 2010, 08:03 PM Post #7 |
![]() ![]()
|
William keek opgewekt neer op de leerlingen die voor hem stonden. Hij wist niet precies wat ze allemaal al hadden geleerd van vorige leraren, maar waarschijnlijk waren ze er nog niet zo op uit geweest als ze nu gingen doen. Hij keek over de bolletjes van de meiden uit, allemaal lang haar en nette gewaden. Goed verzorgt en alles dik voor elkaar, een meisje had zelfs een vel gele pen bij zich, fantastisch dat er al een aantal leerlingen waren die initiatief namen. Gelukkig was er nog een jongen bij komen staan, al leek die niet zo geïnteresseerd, maar wat wilde je ook met een Zwadderaar. Nou hij zou ze maar eens uit het onwetende wereldje halen en ze vertellen wat ze gingen doen. Hopelijk waren zij net zo enthousiast als hij was. Hij schraapte even kort z’n keel, misschien had hij toch nog een extra glaasje pompoensap moeten nemen. Hij voelde Vilders ogen nog zijn rug branden, maar hij negeerde de enge man. Begreep die vent nou werkelijk niet dat hij gewoon moest verdwijnen. Dat kinderen gewoon bang van hem werden en nachtmerries van zijn glimlach konden krijgen. Misschien was dat ook wel gewoon zijn bedoeling, welk ander doel had de oude man anders? “Nou welkom allemaal. Ik ben Professor Gautier, maar jullie mogen ook William zeggen.” Hij glimlachte even kort en keek uit over het klasje. Ergens was hij wel zenuwachtig, deze leerlingen waren kritischer dan de eerste jaars. “We gaan vandaag op een excursie! We gaan naar de rand van het terrein en dreuzels observeren. Jullie hebben een kladblok, een pen, daarmee kan je schrijven als je de dop eraf haalt, en een verrekijker gekregen. Het laatste is vooral interessant, maar weet iemand toevallig wat het is?” hij keek de leerlingen vriendelijk aan. Hopelijk gaf iemand antwoord, want hij had geen zin om alles te gaan voorkauwen. Dit gaf anderen ook nog de kans om nog op het laatste moment te komen opdagen. Maar hij zou niet lang meer wachten! Immers was het nu spitsuur en waren veel dreuzels onderweg, ideaal voor een observatie. Edited by William Gautier, Nov 25 2010, 10:11 PM.
|
![]() |
|
| Lavina Alucard | Nov 26 2010, 01:14 PM Post #8 |
![]()
|
Lavina dook onder haar bed vandaan met de stofpluizen in haar haar. “Kom terug jij. Ik ga jullie meteen uitlaten dus doe niet zo moeilijk”, bromde Lavina die achter de hagedis aandook en een stel spullen omgooide. Ze schoot over en onder dingen door om het kleine reptiel te pakken, maar die hat blijkbaar zin om haar ervoor te laten werken. Lavina speurde de rommel af op zoek naar haar maatje. Haar vleermuis had ze al ontvoerd van zijn hangplekje, dus dat was al een minder om te vangen. Maar die hagedis had weer eens last van zijn dwaze uurtjes, hij had zelfs zijn harnasje afgekregen dat Lavina vakkundig om hem had gedaan. Met een grote sprong schoot Lavina weg en dook voor de zoveelste keer door de rommel heen, haar handen graaide naar een klein beestje. “Auw wel alle”, gromde Lavina die haar hand ophield en naar het bengelende hagedisje keek die zich vastbeet aan haar vinger. “Vind je dit grappig? Mijn vingers zijn geen eten voor jou Dissie waarom probeer je dat regelmatig toch uit”, mompelde Lavina die het beestje pakte en lostrok. Ze pakte een nieuw touwtje en wikkelde dat met zorg om het beestje. “En nu niet meer vluchten Dissie anders zet ik je in een kooitje onder mijn bed voor de komende maanden”, zei Lavina die Dissie in haar zak deed en haar spullen pakte. Het was tijd voor dreuzelkunde een les waar ze vast te laat voor zou komen aangezien Dissie en zij de slaapzaal weer eens in puin moesten leggen. Lavina zuchtte terwijl ze even een blik in de spiegel wierp, een stof monster staarde terug met het haar van Albert Einstein. Een grijns trok over het gezicht van de leerling maar die duurde niet lang, haar ogen hadden een wekker gevonden en ze zag dat ze nog maar twee minuten had om in de les te komen. Lavina’s ogen schoten door het vertrek en bleven hangen op een stel eenzame snoepjes die ze van de grond griste. Een suikerstoot zou nu goed van pas komen, tenzij je een leerling was die in de weg zou staan. Ze denderde in haar gebruikelijke stijl naar beneden en was binnen no time bij het lokaal waar een briefje ophing. Lavina zuchtte en schoot verder de trappen af terwijl ze een stel smekkies naar binnen werkte. Ze schoot door de school heen en uiteindelijk zag ze de groep leerlingen en een oude man staan, die zelfs voor zijn leeftijd nog in een mode show zou kunnen thuis horen. Lavina bekeek de man terwijl ze haar vaart minderde, deze leraar zou ze vast niet erg vinden om naar te luisteren. Was het niet toevallig een vampier? Nee dat kon niet, hij had teveel kleur en geen grotere ogen dan normaal. Jammer, maar je kon niet alles hebben in het leven. “Hey Jessica, Hannah, Aily en ander gespuis”, zei Lavina die met ander gespuis Bastiaan en Selene bedoelde. Haar ogen bleven op de professor rusten en een grijns trok eventjes over het gezicht. “Hallo professor. Ik ben Lavina, vierdejaars griffoendor en iemand die weer met haar hoofd in de suikerpot heeft gehangen”, zei Lavina vrolijk terwijl ze haar ogen naar de voorwerpen liet glijden. “Cool”, mompelde Lavina terwijl ze een verrekijker greep en door de verkeerde kant keek. “Bastiaan nu klopt je hoofd eindelijk met je herseninhoud, allebei zeer klein “, gniffelde Lavina die de rest van de spullen pakte. “Professor? Waarom hebben we vulpennen en geen balpennen. Deze lekken veel sneller en zijn vervelend als je de vulling moet vervangen. Een balpen gaat langer mee”, mopperde Lavina die een tekeningetje maakte op haar notebook. Lavina had de vraag die eerder gesteld was niet gehoord omdat ze te laat was aangekomen dus wachten ze eventjes terwijl ze weer met de verrekijker speelde. “Gaan we dreuzeltje bespieden, professor?” Lavina tuurde naar een uil die rondjes vloog en verdween tussen de bladeren van het bos. William: +3 voor: Aanwezigheid en een creatieve en grappige post. Zet die zwadderaars maar eens op hun plek! Edited by William Gautier, Nov 27 2010, 11:33 AM.
|
![]() |
|
| Alexandra Romano | Nov 26 2010, 02:54 PM Post #9 |
![]()
|
Met snelle tred liep een meisje door de gangen van Zweinstein. Nerveus keek ze af en toe op haar horloge. En hoewel deze het niet deed, omdat het helemaal van slag raakte door de magie van het kasteel , wierp ze met haar blauwe kijkers er om de paar stappen een blik op. Iets wat ze altijd deed als ze nerveus of te laat was. Net zoals nu dus, het meisje deed de laatste passen naar het lokaal van dreuzelkunde en deed de deur open. ‘ Sorry dat ik te laat ben voor de les professor. ‘ zei ze toen ze naar binnen stapte. Maar tot haar grote verbazing was het lokaal verlaten. Wat? Dit kon nu toch niet? Alexanda ging weer naar buiten en zag nu pas het briefje dat op de deur hing. Vlug las ze het door, geen wonder dat het hier leeg was. Snel sprintte ze weer naar beneden. Wanneer ze eindelijk bij de rest van de professor en de andere leerlingen aankwam, hoorde ze de professor zeggen “We gaan vandaag op een excursie! We gaan naar de rand van het terrein en dreuzels observeren. Jullie hebben een kladblok, een pen, daarmee kan je schrijven als je de dop eraf haalt, en een verrekijker gekregen. Het laatste is vooral interessant, maar weet iemand toevallig wat het is?” Natuurlijk wist Alex wat een verrekijker was, ze had het vaker gebruikt toen ze naar de opera ging met haar ouders. ‘ Het is een dreuzel uitvinding om dingen op een verre afstand vergroot weer te geven. Eigenlijk is het vergelijkbaar met een omniscoop, alleen zonder de snufjes. Zo ver staat de dreuzelse technologie niet. ‘ antwoordde ze op zijn vraag. Verder voegde ze eraan toe. ‘ Alexandra Romano, vijfdejaars Zwadderich. ‘ Terwijl ze wachtte op wat zou komen, nam ze één van de pakketjes en opende het. Er zat een vulpen in, jak die maakte veel plekken, een cursusblok en de al genoemde verrekijker. Alex zette het ding aan haar ogen en stelde het scherp zodat niet alles wazig was. De verrekijker die ze gebruikt had tijdens de opera zag er heel anders uit. Die had een soort stokje en was kleiner en mooier. Maar goed, je kon je moeilijk verwachten dat de professor daar ook werkelijk aan gedacht had. De zwadse was al blij dat hij een verrekijker mee had en geen telescoop. Dat zou absoluut geen zicht geweest zijn. Misschien hadden ze er wel uitgezien als mislukte piraten. Maar goed, Alex concentreerde zich weer op de nieuwe professor, wie weet zou die nog iets interessant zeggen. Je kon het maar nooit weten. William: +3 voor: Aanwezigheid, inhoud post, en het juiste antwoord gegeven. Edited by William Gautier, Nov 27 2010, 11:35 AM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Dec 9 2010, 09:46 AM Post #10 |
![]() ![]()
|
Hoe kon Romano dat nou in godsnaam weten? Zat ze tegenwoordig in een dreuzelkunde clubje of iets dergelijks? Of ging ze te veel met dreuzels om? Misschien was het haar gewoon naar het hoofd gestegen. Mills zei immers niet voor niets dat ze opzoek was naar iets maar het niet leek te vinden. Haar verstand was daar vast een onderdeel van. Punten halen voor Zwadderich oke, maar antwoord geven op vragen over dreuzels dat was zeker niet oke. Dat moest ze aan anderen over laten, raafjes of huffels, die kregen het toch al van nature mee om zichzelf voor gek te zetten. Hij observeerde de leraar nog een keertje, waarom moest de man dit vak geven? Als het nou een ander vak was geweest dan kon Bastiaan het makkelijker verteren en ook nog eens oprechte interesse tonen. En ze gingen ook nog eens op dreuzel safari. Niet dat hij een probleem had om met deze man in een veel te klein boomhutje te gaan zitten turen. Maar het onderdeel dreuzel lag gewoon niet echt in zijn straatje. Hij keek even om zich heen, blijkbaar voelden anderen zich veel meer thuis met de spullen die ze hadden gekregen dan hij. William zeggen, ja hoor, het bleef gewoon bij Professor anders werd het wel te amicaal. En Bastiaan moest zichzelf gewoon beschermen tegen dit soort situaties. Zijn hormonengestel was op dit moment een beetje instabiel. “Zeg Professor, gaan we nou nog op pad of hoe zit dat?” ondertussen begon Bastiaan richting de deuren te benen, hij had geen zin om nog te gaan staan wachten tot er een feniks voorbij kwam, zichzelf verbrande, en weer tot leven kwam. Al zou dat wel meer inhoud zijn voor de les dan wat Gautier ze kon bijbrengen over dreuzels. Dreuzels! Totaal onbelangrijk gewoon. |
![]() |
|
| William Gautier | Dec 21 2010, 02:50 PM Post #11 |
![]() ![]()
|
“Uitstekend antwoord mevrouw Romano. Zo zie ik het graag leerlingen, een beetje voorbereiding mag wel.” William deed nog net geen sprongetje in de lucht vanwege het goede antwoord dat het meisje had gegeven. Maar de volgende wijsneus bood zich al weer aan. Het was een jongen en vroeg zich af of ze nou al eens op pad gingen. Deze jongen stond ondertussen al bij de deur, waarschijnlijk erg gemotiveerd om meer te leren over dreuzels. Die waren ook gewoon erg interessant, meer kon hij er ook niet van maken. Hij keek naar de klok aan naar het groepje dat bij hem stond, mooi formaat om mee te beginnen. “Goed jongens, laten we allemaal, err…” Het was zijn eerste les en kon niet meteen alle namen onthouden. Maar deze jongen had zijn naam niet eens gegeven, wat moest hij nu? “Wat was je naam ook al weer?” vroeg hij vriendelijk. “Bastiaan, Raven!” zei de jongen kortaf. Ach hij had ook niks kunnen zeggen, het was meer dan je van een Zwadderaar kon verwachten. “Juisten, laten we Bastiaan volgen. We gaan naar de rand van het terrein om de dreuzels te observeren.” William ging snel naar de jongen toe en liep met hem mee naar buiten. Eenmaal bij de rand van het terrein aangekomen draaide hij zich weer om naar het groepje. “Goed vanaf hier kunnen we mooi beschut de dreuzels observeren terwijl ze zich een weg banen door de spits. Let op hun gedrag en vervoersmiddelen, het kunnen hilarische scenes opleveren.” William nam zelf plaats achter een bosje. Hij keek door de verrekijker naar een man die zijn vinger in zijn neus stak en ondertussen zat te draaien aan een knopje. De man bevond zich in een auto en leek zich niet bewust van iemand die hem observeerde. William grijnsde, wat waren de dreuzels grappig. Hij keek verder en zag een vrouw die druk bezig was met haar haar in een spiegel. En vrolijk mee swingde met wat muziek die uit de auto leek te komen. William was er nog niet helemaal achter hoe die verschillende bandjes zo op verzoek uit een apparaatje kwamen. “Goed, let dus goed op wat er gebeurd en schrijf het op, jullie zullen het de volgende les nodig hebben.” OOC: Beschrijf een originele situatie waar een dreuzel zich in kan bevinden, schrijf dit schuingedrukt op in je post voor extra punten. Hoe origineler hoe hoger de punten. Laat komers mogen gewoon erbij komen, maar probeer op een originele manier ons te vinden. |
![]() |
|
| Selene Raven | Dec 26 2010, 09:08 PM Post #12 |
![]()
|
Selene hoorde wel dat Aily haar begroette, maar negeerde het. Net zoals ze negeerde wie er allemaal binnen kwamen. Zelfs Bastiaan gunde ze geen blik waardig. Nee haar neef was op het moment de laatste persoon die ze wilde zien of spreken. Haar groene ogen gingen weer naar Gautier. Ze wilde dat de man ging beginnen. Ze had wel lang genoeg gewacht. "Nou welkom allemaal. Ik ben Professor Gautier, maar jullie mogen ook William zeggen." Eindelijk hij begon met zijn les. Selene hield een hand voor haar mond om de sarcastische zin niet hard op te zeggen. En die glimlach had hij wel weg mogen laten. Net iets over de top, naar haar smaak. Ach wat kon je dan ook verwachten van een volbloed tovenaar die zich interesseerde in modderbloedjes en dreuzels. "We gaan vandaag op een excursie! We gaan naar de rand van het terrein en dreuzels observeren. Jullie hebben een kladblok, een pen, daarmee kan je schrijven als je de dop eraf haalt, en een verrekijker gekregen. Het laatste is vooral interessant, maar weet iemand toevallig wat het is?" Dat kon die vent niet menen. Moest zij, Selene Raven een volbloed heks, met hem mee om dreuzels te gaan observeren? Echt waar. Hij was volgens mij te hard tegen een standbeeld aan gelopen of zo? Als Gautier nou echt dacht dat zij hieraan mee ging doen, had hij het mooi mis! Selene zweeg echter en keek toe hoe Lavina een verlate entree maakte. Hoe Romano even wijs deed. Alsof ze geen Zwad was, maar een dreuzelliefhebber. "Zeg Professor, gaan we nou nog op pad of hoe zit dat?" Selene's mond viel bijna open van verbazing. Wilde haar neef zo graag dreuzels observeren? "Juisten, laten we Bastiaan volgen. We gaan naar de rand van het terrein om de dreuzels te observeren." Great. Nu kan ik niet eens meer onder de les uit komen. Schoot het door Selene's gedachten en met een diepe zucht pakte ze haar pakketje. "Goed vanaf hier kunnen we mooi beschut de dreuzels observeren terwijl ze zich een weg banen door de spits. Let op hun gedrag en vervoersmiddelen, het kunnen hilarische scenes opleveren." Selene rolde met haar ogen en deed alsof ze bezig was. 'Ik wist niet dat jij zo'n dreuzelliefhebber was Bastiaan?' siste Selene zachtjes terwijl ze naast hem ging staan. William: +1; probeer iets te observeren en te verwerken. En iets minder op je familie en vrienden te letten. Je bent in me les om te leren. Edited by William Gautier, Jan 1 2011, 07:30 PM.
|
![]() |
|
| Jessica Forenst | Dec 26 2010, 10:41 PM Post #13 |
![]()
|
Ze hoefde niet lang te wachten voor de rest die nog moesten komen. Ze groette Aily terug en merkte dat sommige ook nieuwsgierig keken wat er in de pakketjes zaten. Nadat er steeds meer leerlingen kwamen, zou de les vast snel gaan beginnen. Het verbaasde Jessica wel dat er een paar zwadderaars waren die ze niet zo gauw verwachtte in deze les. Ze hoefde gelukkig niet lang te wachten, want hij begon met de les. "Nou welkom allemaal. Ik ben Professor Gautier, maar jullie mogen ook William zeggen" zei de leraar. Jessica moest even nadenken "Er is toch nog een leraar die zo heet?" dacht Jessica en dacht ineens aan de vliegleraar. Fijn nu hebben we twee leraren met dezelfde naam. Ze hoorde ineens dat ze een excursie gingen doen en werdt wakker van haar gedachte. Dreuzels obsereveren? Daarom hadden ze dus die spullen. Ze werdt even afgeleid toen Lavina erbij kwam. "Hey Lavina" begroette ze haar vriendin. Ze kreeg een gevoel dat ze haar te weinig zag, tenzij ze met iets bezig was wat ze niet mocht weten. En zo te horen was ze weer hyperactief van de suiker. Dat kon dus nog wat worden in de les. Ze maakte zelfs een opmerking bij Bastiaan, en Jessica probeerde haar lach in te houden. Eindelijk ging de es dan ook beginnen en jessica pakte haar pakketje. Bij de rand van het terrein aangekomen moesten ze daar dreuzels observeren. Voor Jessica leek het eerder dat ze gingen gluren wat dreuzels allemaal aan het doen zijn. Maar ze vroeg er verder niet naar en ging verderop achter een bosje zitten. Het maakte haar nu iet veel uit of er iemand bij haar kwam zitten. Ze was al blij dat ze niet naar een privestrand gingen om ze daar te observeren. Waarom gingen ze niet gewoon naar een restaurant, buiten op een tafeltje, om ze daar te observeren. Dus pakte ze haar verrekijker en gluurde even wat rond. Ze zag een man in de auto die aan het bellen was. Aan de bewegingen van de man leek het wel of hij boos was. Misschien wel te laat op zijn werk, of boos op iemand met wie hij aan de lijn heeft. Ze schreef het maar op dan had ze tenminste al iets op haar kladblok. Nadat ze dat geschreven had gluurde ze maar weer verder. William: +1; Lekker bezig, maar probeer het volgende keer te verwerken tot notities en die schuin te drukken zodat ik ze kan nakijken. Edited by William Gautier, Jan 1 2011, 07:31 PM.
|
![]() |
|
| Hannah Felagund | Jan 1 2011, 02:23 PM Post #14 |
![]() ![]()
|
Dreuzels observeren, ze wist nogsteeds niet wat ze ervan kon denken, tot ze bij het punt waren aanbelandt waar ze blijkbaar moesten zijn. Dreuzels bekijken die zich een weg door de spits banen, interessant. Nee, niet echt. Hannah snapte niet wat er leerzaam was aan het zien van veelal boze mensen, die niet op tijd op hun werk aan komen, of waar ze dan ook heen zouden gaan. De personen die minder moeite hadden waren motorrijders, die konden nog tussen de auto’s door rijden. Toch was het nogsteeds geen topsnelheid. Nee, het openbaar vervoer was sneller, maar je moest er maar fan van zijn, met vijf mensen op een vierkante meter staan omdat er te weinig ruimte is. Nee, vliegen was absoluut het beste vervoersmiddel. Ondertussen had Hannah het zich al gemakkelijk gemaakt op de grond, en was ondertussen al aan het kijken of er nog iets interessants gebeurde. Bellende mensen, boze mensen omdat het niet doorreed, ontbijtende mensen die het ’s ochtends te druk hadden met hun kinderen, nee, niet echt iets interessant genoeg om te onthouden, maar ze schreef het toch maar op. Er moest iets écht interessants gaan gebeuren. Wacht, waren dat… bierflessen? Ze klikte snel met haar pen, dit kon nog leuk gaan worden. controle op alcoholgebruik, en volgensmij hebben ze er een. Tijd voor een blaastest dus. Jep, zoals te zien was aan het aantal flesjes die hij net op tijd onder de stoel wist te duwen, had de man te diep in het glaasje gekeken. De agent gaf hem alleen een boete, waarschijnlijk een hoge, maar lezen met een verrekijker is vrijwel onmogelijk. Dat was waarschijnlijk het meest ‘spannende’ wat er tijdens een spits te zien viel, controle. Het enige wat dit kon overtreffen, was een auto-ongeluk, waarschijnlijk. Dat was echter wel onwaarschijnlijk, met de snelheid waarmee ze reden. Hannah zuchtte even, goed, ze zou opzoek gaan naar iets beters dan wat ze nu had. Juist, dat moest te doen zijn. Ze bleef maar door de verrekijker staren, auto's vol mensen met ieder hun eigen ietwat amusante gezichtuitdrukking. Oh, wat had Hannah graag willen horen wat die mensen allemaal zeiden. Van wat ze zag zagen sommige situaties er nog best grappig uit, voor wat er allemaal in een auto zou kunnen gebeuren dan... Au! Kramp! Snel ging ze ander zitten en strekte haar been, en dat voelde al meteen een stuk beter aan. Juist, dreuzels observeren. Oké, daar gaan we weer! William: +2; En wat vinden wij precies van het gedrag van deze man? Misschien iets waar we het de volgende les over kunnen gaan hebben. Misschien kun je het alvast wat uitwerken? Edited by William Gautier, Jan 1 2011, 07:32 PM.
|
![]() |
|
| Adora Cadwell | Jan 1 2011, 05:44 PM Post #15 |
![]() ![]()
|
Adora was zuchtend achter de klas aangehobbeld bij haar eerste dreuzelkunde les. Dreuzelkunde was voor haar een vrij makkelijk vak, aangezien ze tot haar elfde gewoon in de dreuzelwereld had gewoond, voordat ze met haar ouders naar de winkel op de wegisweg was verhuisd. Auto’s, pennen, fotocamera’s, het was niks nieuws voor het kleine meisje. Ze vond dreuzelkunde wel een leuk vak, en de leraar was ook ontzettend grappig, maar het was gewoon geen uitdaging, voor dit vak hoefde ze geen enkele moeite te doen. Ze kon gewoon haar moeder een brief schrijven als ze iets uiteindelijk toch niet begreep. Nou was deze veldtrip wel een leuke afwisseling. De leraar was origineel en enthousiast. Hij vertelde iedereen kladblokken en pennen te pakken. Adora deed het en begon meteen het gelijnde papier vol te tekenen met sliertjes en krulletjes. Met perkament en veer ging het kliederen een beetje minder goed, dus papier en pen waren een welkome afwisseling op het schrijf gebied. Met haar blik naar beneden gericht was Adora meegelopen tot ze het bekende geluid van ronken hoorde en de verschrikkelijk ranzige lucht van uitlaatgassen op haar tong proefde. Ze moest de neiging om kokbewegingen te maken onderdrukken. Ze was tegen auto’s. Ze waren handig, maar niet erg milieuvriendelijk. Adora herinnerde zich een zin uit een kinderliedje dat haar moeder wel eens zong. ‘Fiets ik langs een file, dan valt het me vaak op. Hoe deftiger de wagen hoe knorriger de kop.’ Ook dit keer was het liedje van toepassing. Snelle sportwagens met rokende oude mannen erin die een zuur hoofd trokken naar hun kakkerige vrouwen scheurden voorbij. Bah. Iedereen bracht de verrekijkers naar hun ogen, dus dat deed Adora ook. De leraar, Professor Gautier, keek naar een vrouw die in haar auto zat te dansen. Haar blonde gepermanente haar wiebelde op en neer. Adora giechelde. Gautier gaf instructies. Schrijf op wat er gebeurd. Adora begon druk te pennen. Ze zou eens even laten zien wat ze van auto’s vond. Toen gebeurde er iets bijna magisch. Een jonge man met donkere krullen zoefde langs in de stilste auto die Adora ooit had gezien. Ja, zeer zeker was dat een elektrische wagen. Adora staarde de auto na zoals haar vader zou kijken naar een Harley Davidson. Snel liet ze haar verrekijker zakken en greep ze haar pen. Net reed er iemand langs in een elektrische auto. Veel verder kwam ze niet, nog steeds ‘bedazzled’ door het glimmende zilveren metaal wat net langs kwam. Toen ze weer opkeek kwam er weer een chagrijnig hoofd langs. Adora probeerde ze zich de gezichtsuitdrukking van de krullenbol te herinneren. Hij had er blij uitgezien, Adora wist het zeker. Opeens wist ze wat ze moest schrijven. Ze begon de woorden neer te pennen als een wervelwind. Dit werd een dreuzelanalyse die professor Gautier nog nooit had gezien. Ze begon met de titel. Soort auto invloed op het humeur van de dreuzel. Het is me ter ogen gekomen dat veel dreuzels grote en dure auto’s hebben. De dreuzels die de eigenaren zijn van deze milieuvervuilende apparaten zijn vaak chagrijnig en hebben een slecht humeur. Er echter ook enkele dreuzels die heel milieuvriendelijke auto’s hebben. Deze mensen hebben met aanzien een beter humeur en zien er vriendelijker en vrolijker uit. Nu vroeg ik me af of het type auto dat de dreuzel beheert invloed heeft op het humeur van de dreuzel. Adora had haar dreuzelkunde boek uit haar tas gefrommeld en begon er in te bladeren. Er moest ergens iets instaan over het brein van de mens, over hoe het geweten werkte… Ze bladerde als een gek toen ze de pagina had gevonden. Ze vervolgde haar stuk. Het zou kunnen dat het in bezit hebben van een milieuvervuilende auto aan het geweten van de dreuzel knaagt. Diep in zijn hart weet hij dat het hebben van zo’n auto zijn geliefde wereld verwoest zoals hij hem kent. Of misschien heeft het er iets mee te maken dat de auto hem zoveel geld heeft gekost en dat dat dure stuk ijzer ook nog slecht is voor de wereld. Daar waar de dreuzeleigenaar van de elektrische – milieuvriendelijke – auto ook een heleboel geld heeft neergeteld, maar wel weet dat zijn actie de wereld misschien wel in stand houd, waardoor zijn humeur aanzienlijk verbeterd. Adora zette een punt achter de laatste zin. Ze wist niet zeker of dit de bedoeling was van de opdracht, maar dat deed er nu niet toe. Ze had haar hart kunnen luchten over het vele gebruik van de scheurmonsters die dreuzels vervoersmiddelen noemden. Adora wist dat treinen en metro’s ook niet de milieu zuinigste waren, maar toch prefereerde ze het openbaar vervoer. William: +4; Te laat volgens mij, maar alsnog een punt voor aanwezigheid. En je opstel vind ik heel goed! Top zelfs, heel bruikbaar, werk het uit voor de volgende les en dan kunnen we dat gaan gebruiken! Iedereen neem een voorbeeld aan Adora! Edited by William Gautier, Jan 1 2011, 07:34 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
|
|
| Go to Next Page | |
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |
- Pages:
- 1
- 2
















8:13 PM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners